Էջ:Ghazaros Aghayan, Collected works, vol. 4 (Ղազարոս Աղայան, Երկերի ժողովածու, հատոր 4-րդ).djvu/56

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


շինում, պսակ ու կնունք են անում# Վերջապես երեխայք ամեն բան կատարում են, ինչ որ տեսնում են մեծերի մեջ, որ ասել է' ըստ ամենայնի մար¬ դիկ են, միայն փոքր հասակով և փոքր խելքով. այդ պա¬ կասություններն էլ ժամանակը լրացնում է և ձգում հասա¬ րակության մեջ, երբ բոլորովին դառնում են այն, ինչ լի¬ նելու որ ձգտողություն ունեին. եթե հիմար էին, այժմ տգիտանում են, եթե պարզամիտ, այժմ մոլիանում են։ Ըալց սրանց թե առաքինությունը և թե մոլությունը բնականա¬ պես և մ ակստացական 1 լինելով այնքան արժանի չեն ու¬ շադրության, ուստի թողնենք սոցա առ ժամանակ մի վա¬ յելելու իրանց անմեղությունը, իսկ մենք դառնանք դեպի քաղաքը։ Խ տեսարաններ է ներկայացնում քաղաքի երեխա յոց աշխարհքը։ Ընդհանրապես խոսելով քաղաքի երեխա յոց վի¬ ճակը սաստիկ թշվառ է։ Այստեղի երեխայքը հինդ կամ վեց տարեկան չեղած, պետք է կամ արհեստի տրվին աշակեր¬ տության կամ վաճառականության և կամ ուսման։ Արհես¬ տի են տալիս այն երեխան, որին ուսում տալու կարողու- Pi ուն կամ հասկացողություն չունին։ Վաճառականության տալիս են այն երեխան, որ ուսումը ատելով չի կամենում 1 Իսկ մ ակստացական աոաքինութիւնք ասա ցան վասն բնականաց, իսկ բնականք ասին, որք միանգամ ըստ խաոնուածոյ մարմնոյ դոն, որբ ոչ հետևին միմեանց։ Հանգի որ ի խաոնուածոյ մարմնոյ է ողջախոհ, ոչ ամենայն իրօք և արի և խոհեմ և արդար գոյ, որք և ծառայականը կո¬ շին և անբանը։ Ել ծառայականը կոշին որպէս իհարկէ հետև ալը խաո„ նուածոյ մարմնոյնճ քանզի որ ի ցուրտ խառնուածոյն է, նա իհարկէ ողջախոհ գոյ։ Իսկ անբանը կոշին վասն ոչ գիտելոյ զպա տճաոն, թև ղՒ պարտ է ողջախոհ Լինել. և ղարձյաչ անբանը կոշին, վասն զի к անբանը կենղանիսն բնաւոբե ցավ այսպիսի աոաքինութիւն տեսա նիլ, երւգէս յործամ ասեմը զտատրակ ի բնութենէ ողջախոհ և զուղտ խո¬ հեմ, և զաոիւծ արի և ղարադիլ արդար, վասն ղի ղծերացեաչ հայրն կերակրէ։ Ել դարձեաչ մ ակստացական աոաքինութիւնք ստացան վասն բաբո յականաց աոաըինութեանց, որը յաւանդո ։թենէ եւ ի պատուիրե- Լոյ։ Որպէս յորժամ ոք ի պատուիրելոյ գոյ ողջախոհ, ոշ գիտեչով զպատՇաոն, որը ոչ հետևին միմեանց, վասն զի մարթ գոյ ողջախո* լինել յաւանդութծնէ և ոչ իմաստուն (Գավիթ Անհաղթ) ։ 56