Էջ:Hagop Baronian, Collected works, vol. 4 (Հակոբ Պարոնյան, Երկերի ժողովածու, հատոր 4-րդ).djvu/91

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված է


— Չէ՛ տղաս, դուն նստե՝, ըսավ Անգղիան։


— Ինչո՞ւ պիտի նստիմ եղեր։


— Հոն երթաս ի՛նչ պիտի ընես, աղաս, պիտի ձանձրանաս ու քնանաս։


— Ինչո՞ւ քնանամ պիտի։


— Հոն գացողները մեծ մարդիկ են, քեզի հարմար մարդ չկա, որ հետը նստիս, խոսիս ու ժամանակ անցունես։


— Ես ալ մեկ կողմ կը քաշվիմ, մտիկ կ՝ընեմ։


— Անոնք չպիտի խոսին որ... թուղթ պիտի խաղան... թուղթեն ալ չես հասկնար, որ քովերնին նստիս ու նայիս։


— Ի՞նչ պիտի խաղան։


— Զիրար կթելու խաղը պիտի խաղան։


— Դուն կթես նե՝ ինձի ալ բան մը կուտա՞ս։


— Դուն ալ երկան ըրիր ա՛...։


— Ինչո՞ւ երկան ընեմ պիտի, ամենն ալ սա խաղեն բան մը փրցունել կը նային կոր, ինձի ծնրակապ մը տվին, ոտքս կապեցին։


— Է, Է՛, խելոք նստիս նե՝ ծնրակապ մալ առնել կուտամ ես քեզի...


Ի՜նչ դժբախտություն Է, որ մեր քաղաքականությունը մեր ծունկեն վեր չելավ գնաց։


— Դուն իմ խոսքս մտիկ ըրե ու...


Կը խնդրեմ ծունկե վեր մի՛ ելլար, կըսե անշուշտ մտքեն, թագուհվույն հակառակորդը։


Ռուսիո գանձային պաշտոնյան ալ թութակի պես երկու խոսք է սորվեր միշտ կը կրկնե։


Ինչ են այդ խոսքերը։


Ահավասիկ:


— Ձար, գանձը հրաման չտար կոր պատերազմ ընելու, կռվույն հետևանքը վնասակար պիտի ըլլա։


Հասկցա՛նք, իմացանք, գանձը հրաման չտա՜ր կոր պատերազմ ընելու, շատ աղեկ, գանձը կայսր հրատարակեցե՛ք սա գործերն ալ լմննան երթան։