Էջ:Mikael Nalbandian, vol. 1.djvu/154

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


Ծղիս ի վեր ամբառնայ
Սիրախառնիլ և թռչի.
Իսկ ի տեսիլ հեշտալեացն
Բանդագուշեալ գլխովին՝
55 «Ոչինչ գտայց ուխտազանց,
Ասէ, առ ի՞նչ տուաւ կին։
Իմ ուխտեալ է չմեղկիլ
Եւ յայս մնամ անդղորդ,
Այլ ի սիրոյ վերջոտնիլ
60 Իսպառ, և կալ անհաղո՞րդ,
Յի՞նչ ուրեմն ինձ տուան
Սէր, կին, առ ի՞նչ Տէր օրհնեաց,
Յի՞նչ ակնարկէ նորա բան,
Թէ՝ աճեցէ՜ք»... և լռեաց։
65 Աստ զճակատ յօրինեն
Բնութիւն և հրաման անբուն.
Ո՞ ելցէ յաղթ ի մարտէն
Եւ ո՞ւմ տեղի ճակատուն.
էր երբեմն այս խնդիր,
70 Բե՜ր, ասել նաև կնճիռն,
Այլ գիտութիւն լուսակիր
Բարձ վաղ ուրեմն զկրճիմն։
Եւ որոց ոչն հաւատան
Իսկութեան անշուք բանիս,
75 Նօթճեմք, զի չեմք դրուժան,
Աւասիկ զհաւաստիս։
Է՜ր, է՛ր Ադամ ուխտաւոր,
Մի զառածիլ մեղկութեամբ,
Ուստի ըմպահկեալ յահուր
80 Զիախրոխտ ընթադրութեամբ
Զարկուցանէ զանշաղախն
Յորսայս անդէն առ ետեղբ․
Եւ ընդ գճեալ շեշտ ընդ ակնն
Նկրտի կոփել եղջերբ։
85 Քաջաբար վերելակեալ
Յընթադրեալն դրախտաճուն
Յագչի ոչ թերաքամեալ


154