Էջ:Mikael Nalbandian, vol. 1.djvu/155

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


Եւ ընձուին դէմք քաջարւոյն:
Մեղկութի՞ւն ինչ իցէ այս,
90 Կամ վայրահար կի՞րք պղտոր
Վայելել զՏեառն ընծայս
Յարի սէր սանձակոտոր։
Զբնութեան ճմլիցէ՞
Ոք զկզակ ի պախուց,
95 Կամ զօրութեա՞ն դնիցէ,
Նորա դիմակ ղիւր թոյլ կուրծ։
Եւ յի՞նչ շարժի բնութիւն,
Զի՞նչ օրէնք, ո՞վ հեղինակ,
Չիցէ՞ ձոյլ յիմարութիւն
100 Յառնել նմա հակառակ:
Որ յաւակնին զբնութեան
Բռնազբօսել պաշտամունս՝
Հրեշտակն ասէ բարձր ի ձայն
Զայնպիսին խելակորոյս։
105 Այլ ո՜, մեզ բան ի բերան
Յամբովկ փութացեալ վիպիս
Ոճով ասել զամենայն,
Զոր ինչ դիպեալ ամոլից։
Գամ մի յերկրի՝ հարսն քոյր
110 Եւ սրսկապան խորանին
’Ի պատառուածս, բեկանին
Յանկարկատելի ցելոյր
Բոսորակիր և անօթք
Մանունք, անտեսք, մազանման.
115 Չէ՞ ապաժոյժ այս արդեօք
Նախկին հեղեալ, սրբազան,
Թև ի թև հէգ կուսութիւնք
Սուրան գլին տագնապաւ,
Եւ լուր լինի դատակնիք՝
120 «Անմեղութիւն, ե՜րթ բարեաւ»։
— Իսկ զի՞նչ հարսն, իսկ զի՞նչ քոյր.
«Ո՜հ, ցնցէին մկանունք,
Եւ խլրտէր և գելոյր
Եւ շողային վառ աչկունք.


155