Էջ:Mikael Nalbandian, vol. 1.djvu/161

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


Շահումյանցը դարձյալ ժպտեցավ։

— Մահը այն է,— հավելացրեց շուտով Թյությունճի-Օղլուն, — որ գալիս է և կտրում է կյանքը. մարդը, որ ենթարկվում է մահի ներգործությանը, մեռանում է իսկույն։

— Ուրեմն քո կարծիքով մահը մի էակ է, որ գալիս է, կտրում է, ներգործում է. պատճառ, այդ գործողությունքը կարող է կատարել մի այնպիսի բան, որ զգալ ուներ, որ կամք ուներ, որ գործիք ուներ. և այսպես քո ասելով մահը մի մարդու նման, կամ ով գիտե, սատանայի նման մի բան է, որ կարողանում է այդպիսի գործ հառաջացնել։

— Ես չեմ ասում թե մարդ է, կամ սատանա է,— պատասխանեց Թյությունճի-Օղլուն մի կերպ հանգստությամբ։

— Բայց,— կտրեց նորա խոսքը Շահումյանցը,— մի այնպիսի բան է, որ կամք ուներ. այնպես չէ՞։

— Թո՛ղ այդպես լինի,— ասաց Թյությունճի-Օղլուն, — ես այսքան գիտեմ, թե այն մարզիկը, որ պատահած էին մահին, այնուհետև առավել չեն ապրել, այլ իսկույն մեռել են։

—Չկամի՞ս արդյոք ասել, եթե մահ չիներ, մարդիկ մեռանելու չէին։

— Անտարակույս,— ասաց Թյությունճի-Օղլուն ուրախացած, որ յուր հակառակորդը լավ զենք տվեց յուր ձեռքը։

— Ուրեմն,— հավելացրեց Շահումյանցը,— եթե մի ճրագ վառեիր և թողվիր նորան հանգիստ, և ամենևին ոչ ոք նորան ձեռք չտար, այսուամենայնիվ նա մարելու չէ՞ր մի ժամանակ։

— Ի՞նչ ասել է,— բացականչեց Թյությունճի-Օղլուն, -ո՞վ է տեսել, որ ճրագը հավիտյան վառվի. թեև ձեռք չէիր տալու, այնուամենայնիվ կավարտվեին վերջապես յուղը և պատրույգը։

— Փառք աստուծո, մի ուղիղ մտածություն լսեցի քեզանից, — ասաց Շահումյանցը,— ուրեմն այս հիման վերա, մարդը ի՞նչ պատճառով ավարտելու չէր յուր կյանքը մի ժամանակ, թեև չկար մի պատճառ, որ տարաժամ խլեր նորա կյանքը։

— Մի՞թե քո աչքումը մարդը և ճրագը հավասար բան են,— գանչեց Թյությունճի-Օղլուն,— ես չգիտեի,որ դու անհավատ ես։

— Ինչի՞ց իմացար իմ անհավատությունը,— հարցրեց Շահումյանցը։

— Նորանից,— պատասխանեց Թյությունճի-Օղլուն, որ դու,

161

11-162