Էջ:Mikael Nalbandian, vol. 2.djvu/43

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


որ ճարակէ և զառողջ մարմին ազգին, չէր առն բանականի գործ, վասրն- որոյ տեսանել տեսցեն պատուհլի հայրենակիցք մեր զջանս և գվաս- տակ Մխիթարեանց, որք վարձինք գտանեն զար գի и հանգիսացեալ ազգի մերում, որոց չէ փոյթ գալուստ դայլոյն, նա գի և ինքևանք ոչինչ նուազ փողոտեն ղգառինս մակաղն ալս ի վայրի հանգստեան Հայկական բոմ» եկեղեցւոյ, եթէ միայն լուրջ հովիլք, որոց պատկանին ոչխարքt տացեն թ"Ո> այլ շնորհիԼ Ամենակալին բերանք մեր բացեալ են առ ամենայն հակառակորգո ճշմ արտ ութեան և աղեղունք լարեալ վանել և խորտակել զամենայն նենգ և մանգ ոչխարազգեստից, որոց հերիքասցի Որչաւի յագեցուցին զսովալլուկ Հռովմ էական քաղց Հայկական արեամ բ։ Տեսցեն պատուելի հայրենակիցք մեր և մի յուսասցին ի մրրոյ աղխոյն, զոր պատրաստեն սուտ ազգաաէրք, քամել գինի անոյշ և զոլա րթ արարf ուս- ցին ինքեանք վասն զա լա կա ց իլրեանց կերակուր պատրաստել սեպհա¬ կան ձեռամբ և իլրեանց յատուկ բանականոլթեամբ լոյս հնարաւորելով առ ի լոլսալորութիւն իլրայնոց, չև զայս արարեալ սուտ է ամենայն Հա- յութիւն, սուտ և ա զգա и իր ութ իւն, որոյ անուն ընդ օդ գէթ հնչի հանապ,ա- զօր։ Առ ի զընթացս գլխաւորել բանիս ասասցոլք և զհեղինա կաց մերոց առ Ռուսահայս, թէպէտ և դժուար Լ կաթի դժոլար էր որոնել և գ՛տան ել զնոսա յաղագս անարդիւն և ժլատ վաստակոց դոցա։ Պատճառ իրողու- թեանդ գաղտ ածած ու կ էր առաւել քան թէ երևի նկատ ռղա ցն հարևանցի աչօք։ Ուսումնական ընկերութիւնք առ Հայս Տաճկաստանի եթէ շատ ինշ ոչ արարին վասն ազգի, գոնեայ ոչ վերջացան ի <Հ I անընթ.^> հետէ զուն գործել ցոլցան ել զեռ անդն ա զգա и ի ր ութ ե ան ։ Հեղինակը առ մեզ ի Ռու¬ սահայս արժանալոր են յոյժ թուով, յորոց սակի Միքայէ[ եպիսկոպոս Սալլանթեան, Խուդաբաշեանց, Մսեր թմիւռնացի, Մկրտիչ էմին և այլք ոմանք, յորոց Միքայէլ եպիսկոպոսն Սալլանթեանց ինքնացեալ ի դպրու- թիւնս այլ և այլ լեզուաց և յաս տ ուա ծ արան ական գիտութիւնս գպրոցա֊ կան ոճոյ ի հանդէս գայ իւրու[ կրօն ա գի տ ութ ե ա մ բ և ճարտասանոլ- թեամբ, զորս տպագրեաց մինչդեռ զոլսուցչութեան ոլնէր պաշտօն ի տեարց Լա զա ր ե ան ց ճեմարանի։ Մանրամասն պատմություն առնս ՈԼ նուազ երևելռյ ի խումբս եկեղեցականաց մերոց չէ առ տեղեաւս պատ- շաճաւոր գրել, այլ ի պատմոլթենէ նորին զայս և եթ արժանի համարիմք ծանօթոլթեան, գի ի մանկական տիռց գաւաճանեալ ի լատինացեսէլ աբե- զայից անկեալ էր ի գոգ եկեղեցլոյն Հռովմայ, յռրոլմ և րնկալեալ զքա- հանայութիլն, այլ ի վերջէ լքեալ զօտարին եկեղեցի, ոչ տարա կոլսեցալ դիմել առ իւրն և ախոյեան հանգիսացեալ ընգդէմ լատինա^այոց այսմ 4Я