Էջ:Mikael Nalbandian, vol. 2.djvu/45

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


ոչ մատենագրեաց ի լեզու հասկանալի և գործածական յընկերական կեն¬ ցաղս։ Զարմանամք, թէ ո՞ր աշաբարձութեամբ մոռացեալ է . . . Այլ արղեօք օգտեալ ինչ իցէ ազգն յայգպիսի երկասիրութեանց, որբ շեն այլ ինչ եթէ ոչ բացայայտութիւնք իրաց այլով տարա զոլ, փոփո- խեալ զտեղիսն, զձև գրութեան և միանգամայն ղոճ բանին. զայդ է վճռել ոչ գոյր դժոլարոլթիլն, այլ զայսմանէ բան լիցի զկնի։ Գուցէ պա¬ րոն Մսեր ֆմիւռնացի, անհալան ընդ ճշմարտախօսութիւն մեր գտեալ, մատնացոյց եղից ի մեզ յիւր փո-թըէկ տետրակս և «Հաւատսւս|սւտում» գրեալս իբր նոր հայախօսութեամբ. այլ այդոքիկ տետրակը, ըստ խղճի մտացն վկայելոյ, չեն այլ ինչ եթէ ոչ խառնուրդ հին և նոր հայախօսու- թեան, ոչ սառն իմն Ա ոչ ջերմ, այլ գաղջ... Լսելով լուիցեն զբարբաո ազգին, որպիսին վարի ի հասարակ կենցաղս, լուիցեն և քննեսցեն զայն, թէ որ հայը և յորում տեղւոջ ի գործ գնեն յաշխարհաբառն զտառս <լ որպէս հայցականացուցիչ, զոր ամեն ուրեք տեսանեմք ի տեարակս պարոն Զժիւոնացւոյն ։ Տառաջաբանեալ հեղինակիդ ի սկզբան մ ատ են կացս փողէ զանձնէ մաքրեալ զնորն հայախօսութիւն ի բաց վտարելով զներկայացուցիչ մաս- նիկս ((ում)) և զապառնիացեալ մասնիկս «կր» և յաւելոլ, թէ այդոքիկ խժականը էին. գործեալ է դորա այդ արդարև, այլ խորհուրդ նորա ի֊ րագործեալ է ոչ ն որո դութեամ բ հին լեզոլի, այլ նորոյն հն ա գործ ու֊ թեամբ, յերկուց աստի մարմնացեալ է յունական դենդալրոս ոչ հին և ոչ նոր, այլ յաղագս անուանելոյ նորա զմասնիկքս ում և կր խժականս, ա֊ ւելորդ համարիմք մանրախուզիլ դատապարտել զկարծիս դ, ներողամիտ գտեալ առնս վասն այն միայն, զի անտեղեակ էր այլոց լեզումյց և չէր ձեռնհաս քննել և ճանաչել թէ ո՞րպիսի ահարկու կերպարանափոխոլ- թեամբ կազմեցան ի հնոց' նոր լեզոլք առանց կրելոյ զխժական տիտ¬ ղոսդ: Ժամ է արդեն զաչս դարձուցանել յաշի։ատութիւնи պատոլելի Մկրտիչ էմին' վերատեսչի Տեարց Լազարեանց ճեմարանի։ Զ£երսւկանութենէ նորա, որ արտագրոլթիւն էր ի Սալլանթեան և ի Գաբրի էլեան քերական ութ ե ան ց, աւելորդ ինչ էր խօսել Ա խուզարկել, զի որ ոք և տեսցէ զայն, անդէն առն մեն ճանաչէ զս եպհական յիշեալ հե- ղինակացն և զկարկատանս պարոն էմինայ հան դերձ սխալականօք, զոր֊ մէ ինքնին, որպէս գիտեմք, վկայեսցէ նորոգ տպագրութեամբն ուղ- ղագործելոյն, այլ արժան էր խօսիլ ի մասնէ ղքննութենէ նորա «Վէպք ննոյն Հայաստանի», տպեալ ի Մոսկվա յամի 1850. վասն մեր, 45