Էջ:Mikael Nalbandian, vol. 2.djvu/51

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


նորսՀ, որպէս թէ չէ կարող նա գաււել և ճանաչել զարժանալորութիլնս քանքարաց հսկայից իւրոց, որթ առ մեզ համարին պարոն հեղինակթ հնախօս գրուածոց. առ տեղեաւս չէ տարադէպ եթէ տալ յօժարեսցոլք՛ սք ատու ական հեղինակացդ լի կշռով զպատշաճ պատասխանին։ Լսել ցանկամք ի խորախոհիցղ այղռցիկ, թէ զինչ Վարձ ունէին ղոքա առ հասարակ վասն հ եղինա կաց Ս ինէացւոց, զորոց զլեզուս չղիտէին, և յաղքատ մատենադարանի դոցա քանի՞ գրեանք ղտանին ի Ս ինէացւոց լեզու, եթէ ձանուցեալ էր դոցա զյարգ և ղպատիլ, նաև զա րժ անաւո րու- թիլն հեղինակաց Ս ինէացւոց մինչ չղիտէին ղ լեզուն նոցա, ապա իրաւունք էին դատապարտել զժողովոլրդ մեր առ անգրասիրութեաննt զի որ ինչ վասն իմ աստնոց Հա յոց հեղինակը Ս ինէացւոց յար և նման վասն ժողովիր֊ դեան մերոյ ինքեանք հայկա կան Սինէացիք։ Ժողովուրդն մեր դատապար- տ եԺ է վասն անմիաբանոլթԼան և անազգասիրՈլթեան միայն. ի նմա բնա֊ կի ոգի ինչ ոչ աստուածային, որ միջնորմ արկանէ րնդ ընկերս, օցտէ և փեռեկտէ զմարդիկ յիրերաց. առ մեզ, որպէս և առ կիսալուսալոր ա- զինս, բաժանեալք ա յգոքիկ ունին զիւրեանց յա տ կութիւն ս, զառանձին կերպ կենաց, զայլ տարազ զգեստոլ, զեղանակ մ տ ա ծութ ե ան և որ ող¬ բալին է և լար քան զամենայն, զայլ ոճ խօսից. առ ի ապացուցանել զայս կարծիք պիտոյ է գէթ հրալիրել յիւրաքանչիլր անջատ վիճակացդ ա 14nBtk ^Ւ Ш1Р> ոբւււԷս ազնուական, հոգևորական, ուսումնական, ուսանող, հին հայագէտ, վաճառական, քաղաքացի և գիւղական, լսել ապա կարծեաց նոցա իլրաքանչիլրոց, և տեսանել, թէ դոքա իբրև ան¬ դամ միոյ ազգի ունէին ամենեքին ղմի նպատակ վերաբերութեամբ առ լուսալորութիւն ազգին, քալ լիցի. գիտէի՞ն և հասկանալ կամէին արդեօք> ղՌլ է լուսալորութիւն ա զգային ։ Ազն ուա կանն զօշոտեալ աստիճանալ իւրով և բարեծնունդ վերապատուութեամբ խորհի գէթ զհնար առ ի կե֊ ցութիւն այնպիսի, յորում չպակասէր ոլի^Լ* նա չգիտէ թէ nPnJ աՂԳՒ է զաւակ, և գիտել չկամի. չեմք նաև յո ւշ ածեալ թէ պարտապան է աք ըստ բարոյական իրաւանց ոչ միայն զանձինս հոգալ, այլ և զընկերն. իսկ առ մեզ հոգևորականն, ուսեալ ի գրունս եկեղեցւոյն զշարական և զսաղմոս առանց ամենայն գիտակցոլթեան և ընտ րութեան, յառաջ բերէ յա մ ե- նայն խնդիրս, թէև չոլնէր զոչինչ յարաբերութիւն առ այն զդալանաբա- նական գիտելիս, բազում այն է անգուլ կրօնամոլութեամբ, և ջատագով գիտակցութ եանցդ հանդիսացեալ արհամարհ է զաԱ ամենայն ուսում- նականոլթիւն, արտաքին զնոսա և երկրորդականս անուանեալ, այլ թէ դեպ լինէր հարցանել, թէ զի՞նչ ապա պիտոյ էր ուսանիլ, ցոլցանէ գէթ 51