Էջ:Mikael Nalbandian, vol. 2.djvu/52

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


զսրբազան պատմոլթիւն և զհրահանգ որպիսի և իցէ միոյ աբեղայի, որ- պէս թէ ամենայն գիտոլթիլնք ցարդ յայտնագործեալք յաշխարհի պա-֊ բունակէին ի նոսա։ Ո՞վ համարձակի ժպրհիլ, ասել թէ չէր պիտոյ զսրբազան պատմ ութիւն և զալետարան ուսանել անխառն ի մարդկային կանոն ա դր ութ ե ան ց, որք հ ա մ եմ ա տ ութ ե ա մ բ առ երկնային Վարդապե- տութիւն Տեառն մերոյ Յիսուսի Քրիստոսի հող էին Լ մոխիր անարգ, բայց այղ itLPnL^ ЧШРЧЬ ^ աեղւոջ։ Միթէ հոգևորականք մեր սակա՞լս ներգո րծէին և ներգործեն ի վեր այ ժողովրդեան, եթէ միայն գիտէին զզիարդն և ղորպէսն. ամենևին ոչ, եթէ կամեցեալ էր դոցա յորդորել և քարոզել զժողովուրդն, տալ նմա զայնպիսի ոլղղութիլն, զի նպատակն լինէր լոլսալորոլթիլն ազգի, անժխտելի բան է թէ ժողովուրդն հետզհետէ ուսանէր մտածել և խորհել զա զգա յին լոլսաւորութեն է, այլ զի՞նչ հոգևո¬ րականք մեր, առ ի նչ արգեօք ձգտեն միտք դոցա, եթէ ոչ համոզել զժողովուրդն արծաթով պատել զորպիսի և իցէ պատկերս յեկեղեցլոջ, որպէս թէ մեծ առաքինութիւն և քաջագործութիլն էր. ոլրացեալ զօգուտն հասարակաց վատնել զգրամս ի բարեզարգոլթիւն քարեղէն և փայտեղէն կերտուածոց յորս, որպէս ասաց Աստուած, ոչ բնակի ինքն որպէս ի ձե¬ ռագործս, այլ ի հեզս և ի խոնարհս և որք դոզան ի բանից նորա. ուսում¬ նականն և ուսանողն ողբան գանձին и գիտ ակցութեամ բ հոգլոյ։ տեսանել տեսանեն զկորոլստ ազգին ընդ հարուածովք ժամանակին անտէր և անպատրաստ, այլ արգեօք կարէին առնել ինչ, — միանգամայն ոչ ՒնԼ• զի հազարաւոր խոչրնդակք ընդ առաջ ելանեն ի մերայնոց իսկ և խա¬ փան արկանեն հնարից ազգային լո լս աւո ր ութ ե ան ։ Այսպէս իմա' և վասն այլոց անձանց, որք յայլմէ վիհակէն էին։ Այլ այս ամենայն աղբերանայ յայնմանէ, զի ժողովուրդն մեր անմասն գտանի ի կրթոլթեանց} զի պա֊ տուելի հեղինակը մեր խօսին վասն նոցա Սինէական հայախօսոլթեամբ, զոր և փոքր ևս և ինքեանք չհասկանային, այլ թէ այսմ չիցէր աձսս{էս ե պատուելիքդ այղոքիկ միով միաբանական հոգւով գոլն գործեալ ճգնէին հաղորգել զժողովուրդն գիտ ութ եանց, տալով զայնս ի լեզոլ հասկանալի նոցա, յայնժամ այր իլրաքան չիւր հան աչ էր զյարգ և զպարտա կան ութիւն էւր և րնկերին, և այսպէս աջակից գտեալ միմեանցճ նորոգէին փոքր մի զհոգեկան կենղանութիլն իւրեանց, ի սւզառ կործանեալ։ Հ֊այք առ հասարակ դաստիարակեալ րն կերա տ եցա կան հոգւով և Հայրենի ժառանգական նախանձոլ առ միմեանս չունին զոլսոլմնասի֊ բ ական րն կերութիւն и, յորմէ աղբերանայ շունել և զու սոլմնարանս սեպ¬ հականս ի կրթութիլն կարգեալ հայկական մանկտլոյն։ Ք՛ող զայս զի բոլոր անձինք ի զանազան վիճակաց հայոց չկարէին միանալ և մաքուր Ъ2