Էջ:Mikael Nalbandian, vol. 2.djvu/53

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


սրտիւ կազմել զմիաբանութիւն, այլ Ա եթէ ուսումնականը և ուսանողք ինքեանք գէթ կազմ էին զայս ընկԼրութիւն ի չուս աւորոլթիւն ազգի, այլքն որ տարանջա տ են ի նոցանէ ամ ենայնիլ որպէս ի վերոյ թուեալ եմք, զծաղու գան թերևս, յար ե. նման կա տ ական ա ց աբեղտյից Հայոց ի հինգերորդ գարու, զոր ոլսանիմ ք ի Ռղթոյ Վազարա յ Փարպեցւոյ որ առ Վահան տէրն Մ ամ իկոնէից} այն ինչ լուան զգալուստ միոյն ի թարգ֊ մանշաց Խոսրովիկի, թէ «ահա ուր գայ միւս թարգմանն» կամելով ասել թէ առ ի լուսաւորութի ւն ազգի. ո՞չ ապաքէն հալածանօք վախճանեցոլ֊ ցաք զւիիլիսոփոսն Մովս էս և մարտ թերևս ընդ ոսկերս եդեալ արկաք ի գետ, ո՞չ ապաքէն զՎազար մերկ ողորմելի ի վանացն արտաքսեցաք յափշտակեալ և զգրեանն և զայլ ինչ նորա սեպհական, և այժմեան հա֊ կառակորդք լուսաւորութեան որդիք են առաջնոցն, որը զայս արարին։ Առ Հայս Ռուսաստանի միակ գերդաստան է և այն գերապատիւ Լազարեանց, որ զօգուտն ազգի ծանուցեալ հիմնեալ է գէթ իւրովք ծա֊ խոլք զուսումնարան և զտպարան, թէև ի նմա ևս դժբախտաբար պաշտի հինն դպրոլթիւն, և առ հասարակ լեզուն գործական օտար է Հայոց. բայց ի վերայ սպս ր ամենայնի իրաւունи ունի գերդաստանս այս ասե֊ լոյ ազգին, ահա մեք Լ վաստակք մեր։ Այլ միթէ Լազարետ՞նք իցեն միայն պարտալոր պաշտել զա զգա и իր ութիլն, միթէ Լազարեանք միա՞կ կազմեն զազգն ողջոյն, ո ւր է հ ո գա բա րձութիւն ազգի, ո ւր իցեն սիրողը լուսաւորութեան, է՞ր վասն անխնա յքն յորգիս իւրեանց և կորզեալ զնո- սա ի գրկաց մարց արկանեն գէշագէշ րնդ գարշապարօք անիմաստու֊ թեան, տգիտութեան և միանգամայն անբանութեան։ Լազարեանք միակ շատարար են համ եմ ատութեամբ առ ազգն ողջոյն, նոքա զառաջինն բացին զԱթեն եան տաճար առաջի հայկական զա լա կա ց, այլ թէ հետե֊ ւանքն լիցեն ըստ ն պա տ ակի հիմնողին, անդատապարտ է նա, և խիղճ մտաց նորա ջինջ է քան զհայելի սուրբ, արար նա, զոր ինչ կարաց, սի֊ բոզ գտ ա լ զա լա կաց ազգի, սիրող լուսաւորութեան և հանգոլցիչ տ առա֊ պեալ որբոց ընդ հարկալ տաճարին գիտոլթեան։ Մի՞թէ չիցէ արժան տ ես ե ալ Հայոց Ռո ւս ա и տ ան ե ա յց յորս գտանին մեծատունը հարստա- կանք զթշուառ և զողորմ դրութիւն հայկական որգւոց, որը ի խնդիր ա֊ լուրն պարենի անբանացեալ չի ց են աղքատ, ողորմելի, առաջնորդեալ բնական ազդեցութեամբ քան բանականութեամբ, որ սեպհական է ամ֊ բողջ կենդանական թագաւորութեան, հոգ տանել, ժողովել և գգուել զնո֊ սա հայրական սիրով, ընդունել զնոսա իբրև ղորդիս միոյ իսկ գեր դաստա֊ նի, որում և ինքեանք պատկանէին, ճանաչել զնոսա և հնար տալ առ ի չուս աւորոլթիւն։ 53