Էջ:Mikael Nalbandian, vol. 3.djvu/340

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված չէ


այդպես անհամեստաբար, այո' և անիմաստաբար նախատում էր յուր ազդի աշխարհիկ անվանած լեզուն, յուր մայրենի լեզուն, որի մեջ ծնել է նա, որի վերա թոթովելով որպես քնքուշ մանուկ, ծծել է յուր մոր կա¬ թը և որով այժմ ևս իբրև այր (տղամարդ), իբրև հայր գերդաստանի, խոսում է յուր ընտանիքի հետ, իբրև բարեկամ յուր սիրելիների հետ, որովհետև կույր բախտի վճռով, բարի հայերենից ուրիշ լեզու շգիտե*» Եթե պատվելի Մագիստրոսի միտքը այն էր, որ ծանուցանե յուր գրքի ընթերցողներին, թե նորա գործը գրած է գրաբար ոճով և ոչ աշխարհա¬ բար, ապա ավելորդ էր նորա որևիցե բացատրությունը այգ մասին, պատճառ, ամենայն բանասեր հայկազն, գրքին նայելով, իսկույն կիմա¬ նար, որ դա գրաբար ոճով գրած բան է. այդտեղ անհնար էր սխալվիր Մի uiirluibub է^չին և դուզնաքյա պատճառ ընդունել, անիրավորություն կլհներ մեր կողմից, պատճառ, մ եք պատվելի Մսեր Մսերյանցր գիտ¬ նական և մտածող հայ ճանաչելով միշտ, նորա գիտության և հանճարի վերա մեր ունեցած կարծիքը պիտի փոխեինք այնուհետև և համարեինք նորան մեր հին և կանոնավոր, և հարազատ բարբառի, հաստ քերակա¬ նության և հաստագույն ևս ճարտասանության մեջ միայն հալած մա¬ շած, և զուրկ միանգամայն ի կարի կարևորացն կանոնաց տրամաբա¬ նության։ Մ եք հեռի էինք և հեռի ենք այժմ ևս մի այդպիսի նախատա¬

  • Մեր պատվելի նամակագիրը սխալվում է այդ բանի մեջ։ Եթե մեր հայերը վար¬

վում են անիմաստաբար, շատ անգամ ընծայելով մի մարդու մի այնպիսի արժանավո¬ րություն, որ երբեք չունի նա, նույնպես անիմաստաբար է նոցա վարեցողոլթյոմւը խլել մի մարդուց այն արժանավորությունը, որ նա ունի։ Քաղցր է Հյոսւ]ւսսւփայլ]ւ հրատա - րակողին պաջտպանել արդարության իրավունքը, ասելով, թե պատվելի Մսեր Մ սելւ- յանցը գործական կերպով շատ լավ գիտե տաճկերենը և ազատ խոսում է այդ լեզուն, որ կարելի էր ասել նորա երկրորդ մայրենի բարբառ, որովհետև նա ծնած ու սնած է Սմյոլո- նայում և արդեն չափահաս տարիների մեջ թողել է այդ քաղաքը։ Գիտնականաբար այո', չգիտե նա տաճկերեն, որովհետև կարդալ ևս չգիտե։ Պատվելի Մագիստրոսը չէ նույնպես ամենևին անծանոթ ռուսաց լեզվին, թեպետ արդարև չունի ոչինչ վարժություն խոսելու մեջ։ Ուրեմն անտեղի էր մեր կողմից խլել պարոն Մագիստրոսից այն տեղեկությունքը, որ նա ստուգապես ունի, բացի հայագիտոլթենից։ ճշմարտությունը պիտո է խոստովա¬ նն լ, որին ևս վերաբերվում էր դա, անխտիր և արդարությամբ։ Քարմանում ենք, որ մեր նամակագիրը սար ու ձոր է ընկել, կամ թե այդպես երևում էր, չկարողանալով գոլշակել այն հակառակաբանության պատճառը, որի մեջ ընկել է պատվելի Մագիստրոսը, երկու տարի առաջ հայհոյելով աշխարհաբար լեզուն, բայց հետո, երբ որ Հյասիսափայլբ հանդես է մ տանում, կամա և ակամա հանձն առնլով գրել մի տեսակ աշխարհաբար* Այդ ցավը, որից մտախոհ մարդը շատ բան կարող է իմաստասիրել, պատահել է շատերին, նույն պատճառով։ Ծան. Հրատ. 340