Էջ:Muratsan, vol. 2.djvu/41

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


Երբ Մաշտոցյանը դուրս գնաց, ուսուցիչը խորամանկությամբ մոտեցավ մայր իշխանուհուն և կեղծավոր ժպիտով հարցրեց.

— Կարող եմ արդյոք շնորհավորել իշխանուհուն յուր սիրելի դստեր արժանավոր նշանադրությունը։

— Նշանադրությո՞ւն,— զարմացմամբ բացականչեց իշխանուհին,— այդ աոաջին անգամ ձեզանից եմ լսում։

— Մի՛ ծածկեք ձեր բարեկամից այն, ինչ որ բոլոր քաղաքն արդեն գիտե,— շարունակեց Ջոմարջիձեն խորամանկությամբ,— ես միայն կարող եմ ուրախանալ ձեր դստեը բախտավորության համար։

— Այդպես բան չկա դեռ, իշխան, ձեզանից ծածկելու ոչինչ չունինք։

— Ուրեմն ինձ սխալեցրել են։

— Անպատճառ։ Բայց ում համար են ասում, թե Ամալիայի փեսացուն է։

— Ահա՛ այս երիտասարդ վաճառականի։ Եվ եթե. թույլ կտաք ինձ անկեղծ լինելու, կասեմ, որ մեր իշխանների շրջանում շատ արհամարհանքով են նայում ձեր այս ընտրությանը։ Իշխանուհիներից շատերը ափսոսանքով են խոսում օրիորդ Ամալիայի մասին, և խիստ զարմանում են, որ նա թույլ է տվել իրեն այդպես անխղճաբար յուր անունը անպատվելու։

— Ուրեմն գտնվել են մարդիկ, որ հավատացել են այդ շինծու լուրերին,— հեգնական ժպիտով հարցրեց իշխանուհին։

Այդ դեռ բոլորը չէ,— շարունակեց ուսուցիչը,— մեր երիտասարդ իշխաններից մեկը, որ հայտնի է մեր մեջ յուր զարգացմամբ և կալվածների մեծ հարստությունով և որը տեսել է Ամալիային պարահանդեսում, պատրաստվում է եղել այս օրերս օրիորդի ձեռքը խնդրելու, բայց լսելով այդ դժբախտ լուրը, հուսահատվել է, և ինչպես ասում են՝ վճռել է հեռանալու քաղաքից, այդ անհավասար ամուսնության հարսանիքը չտեսնելու համար։

— Աստված իմ, աստված իմ, այդ քո եղբայրը, մայրիկ, մեզ պիտի խայտառակե աշխարհքում.— վրդովված բպցակնչեց