Էջ:Muratsan, vol. 2.djvu/43

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


ինձ ամուսնանալ Մաշտոցյանի հետ և ես բացե ի բաց մերժել եմ նրա առաջարկությունը։

— Տեսա՞ք, որ իմ գուշակությունը սխալ չէր, ես ասացի, որ մորեղբայրդ այդ դիտավորությամբ է ծանոթացրել ձեզ Մաշտոցյանի հետ, իսկ դուք չէիք կամենում հավատալ։

— Իրավունք ունիք, ես սխալվում էի,— պատասխանեց օրիորդը, և տեսնելով, որ արդեն բացվել է ուսուցչի առաջ, կամեցավ օգուտ քաղել այդ դեպքից։— Այժմ դուք ասացեք ինձ, ո՞վ է այն հարուստ իշխանը, որ պատրաստված է եղեր այս օրերս իմ ձեռքը խնդրելու, — հարցրեց նա ուսուցչին։

— Այն իշխա՞նը… ներեցեք. նրա անունը տալ չեմ կարող,— ժպտալով պատասխանեց վերջինս։

— Խնդրում եմ, աղաչում եմ, մի՛ մերժեք ինձ այդ…— թախանձեց օրիորդը,— գոնե ասացեք ինձ միայն նրա անունը։

— Նրա անո՞ւնը…

— Այո՛, միայն անունը։

— Իշխան Պլատոն Ջոմարջիձե, ձեր ամենախոնարհ ծառան։

Օրիորդը շառագունեց և աչքերը խոնարհեց դեպի գետինը։

— Երևի դուք այս պատասխանին չէիք սպասում, այնպես չէ՞,— հարցրեց ուսուցիչ իշխանը։

— Ես չէի կարծում… թե դուք այսպես կամաչեցնեիք ինձ… ես ձեր մասին երբեք չեմ մտածել… -կակազեց օրիորդը, բայց մի խորհրդավոր հայացք, որ նա գաղտագողի ձգեց յուր ուսուցչի վերա, արդեն մատնեց այն ներքին գոհունակությունը, որ նա զգում էր այս հայտնության վերաբերությամբ։

— Երբե՞ք, ի՞նչ եք ասում, Ամալիա, մի՞թե թույլ կտաք ինձ հավատալ, որ դուք երբեք իմ մասին չեք մտածել։

— Այսինքն ես կամենում եմ ասել, թե երբեք չեմ մտածել, որ դուք այդպիսի առաջարկություն կանեիք ինձ։ Ես արդարև հարգում եմ ձեզ, իբրև իմ ուսուցչին, բայց… վերջապես ես չեմ կարող բոլորը ասել…