Էջ:Muratsan, vol. 4.djvu/191

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


Մարզպետունու և Վահրամ սեպուհի հետ, խորհուրդ էր անում։

-Զորքի մեջ, տեր արքա, սկսվել է տրտունջ, որ հետզղհետե ավելացնում և սպառնական կերպարանք է առնում, ինչպե՞ս կհրամայեք գործել դրա դեմ,-հարցրեց իշխանապետրը թագավորին։

-Անշուշտ տրտնջում են եգերացի զորականները, այնպես չէ՞,-հարցրեց թագավորը։

-Այո՛ , տեր արքա։

-Ի՞նչ է նրանց պահանջը։

-Ամենահասարակ, ամենաբնական պահանջ։

-Այսի՞նքն։

-Ջուր են խնդրում, տեր արքա, և կամ...

-Եվ կամ ի՞նչ։

֊Եվ կամ հրաման, որ զենքերնին հանձնեն թշնամուն և ազատ ելնեն այս բանտից։

Թագավորը յուր հայացքը սևեռեց իշխանապետի աչքերին և մի վայրկյան լուռ նայելուց ետ ասաց.

-Զորքի պահանջն անբնական է և անարդար։

-Ինչպե՞ս, տեր արքա, մի՞թե մարդիկ իրավունք չունին ջուր խմելու,-հարցրեց իշխանապետն այնպիսի մի ժպիտով, որի մեջ նշմարվում էր և՛ զարմանք, և՛ հեզություն։

-Ո՛չ,-պատասխանեց թագավորը խիստ ձայնով։

Իշխանները աչքերնին սևեռեցին արքայի վրա։

-Գուցե ձեզ զարմացնում է իմ պատասխանը,-ասաց թագավորը,-բայց ես զարմանալի ոչինչ չասացի։ Ո՛վ որ անջրդի տեղը ջուր է պահանջում, անբնական պահանջ անում. ո՛վ որ զինաթափության գնով ազատություն է որոնում, կարի նվաստագույն գործ է կատարում։

-Ի՞նչ անենք ուրեմն. կոտորվի՞նք. ավելի լավ չէ՞ նվաստանալ՝ քան մեռնել։

-Ոչ, ավելի լավ է մեռնել, քան նվաստանալ, պատասխանեց թագավորը ծանրությամբ։

Մի վայրկյան լռություն տիրեց։ Արքայի պատասխանը տպավորություն արավ իշխանապետի վրա. նա գլուխը կախեց և սկսավ մտածել։