Էջ:Muratsan, vol. 4.djvu/204

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


ժողովել, պատերազմել... Բայց նրանք զրկվեցան այժմ ազատությունից. սա մի մեծ դժբախտություն է մեր երկրի համար... նույնիսկ թագավորի և ինձ համար...

-Իսկ քեզ համար, վեհափառ տեր...-կցեց սարկավագը։

-Հա՛, ինձ համար ի՞նչ,-շտապով ընդհատեց կաթողիկոսը։

-Քեզ համար էլ ոստիկանը որոգայթներ է լարում։

-Այսի՞նքն։

-Կամենում է կալանավորել։

-Ի՞նձ...

-Այո՛, վեհափառ տեր։

-Ինչպե՞ս իմացար այդ,-հարցրեց կաթողիկոսը երկյուղագին:

-Ոստիկանը կանչեց յուր մոտ կաթողիկոսարանի վերակացուին և պատվիրեց նրան հրավիրակ ուղարկել այստեղ...

-Իմ ետևից, այնպես չէ՞։

-Այո՛, վեհափառ տեր, քեզ հրավիրելու համար։

-Ի՞նչ ունի ինձ հետ ոստիկանը, Սահակ սրբազան,-կասկածավոր եղանակով դիմեց կաթողիկոսը եպիսկոպոսին։

-Աստծուն է միայն հայտնի, տե՛ր,-պատասխանեց սրբազանը։

-Վերակացուին ասել է, թե կաթողիկոսը յուր կաթողիկոսարանում պիտի նստե և ոչ թե լեռներում ամրանա,-հարեց սարկավագը։

-Նա ուրեմն գիտե՞, թե ես որտե՛ղ եմ գտնվում։

-Այո՛, վեհափառ տեր։

Կաթողիկոսի գույնը թռավ։

-Եթե ես այստեղից չհեռանամ, նա այսօր կամ վաղը զորք կուղարկե իմ ետևից,-ասաց հայրապետը դիմելով եպիսկոպոսին։

Վերջինս լուռ էր։

-Դու այդպես չե՞ս կարծում, սրբազան եղբայր, հարցրեց կաթողիկոսը: