Էջ:Muratsan, vol. 4.djvu/48

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


գուշակել չէի կարողանում։ Շատ մտածելուց ու մտատանջվեմ լուց հետո վերջապես որոշեցի, ի՛նչ կերպ ուզում է լինի, իմանալ իշխանից այդ գաղտնիքը։

Մի օր, երբ վիրաբույժի կարգադրած դարմանը իշխանի վերքին դնելով թևը խնամքով փաթաթում էի, նա ժպտալով ասաց.

-Չգիտեմ, թե ինչով պիտի փոխարինեմ քո երախտիքը, քույր Սեդա։

- Ոչ մի երախտիք չունիմ քեզ վրա, իշխան,-ասացի ես,-եթե հայ զինվորը կռվի դաշտում վերք է ստանում, հայ կնոջ պարտավորությունն է՝ կապել ու դարմանել նրան։ Այդ պարտքը մենք պիտի կատարենք մինչև անգամ կռվի դաշտում։ Իսկ մեր տան մեջ այդ անելը ոչ մի նեղություն չէ պատճառում մեզ։

-Չէ, քույր Սեդա, ես շնորհապարտ մնացի քեզ, և շատ գոհ կլինեի, եթե ինքդ ասեիր ինձ, թե ինչո՛վ փոխարինեմ այդ շնորհը։

Ես ժպտացի։

-Ուրեմն դու ինձ այդ կասես, այնպես չէ՞, քույր Սեդա,-հարցրեց կրկին իշխանը։

-Ես իմ արածների մեջ ուշադրության արժանի մի շնորհ չեմ տեսնում,-ասացի ես.- բայց եթե դու ցանկություն ունիս մի բարիք անելով շնորհապարտ կացուցանել ինձ, ապա ես կասեմ թե ի՛նչ բարիք եմ սպասում քեզանից։

-Ասա՛, քույր Սեդա, ասա՛, աղաչում եմ,-թախանձեց իշխանը։

-Հայտնի՛ր ինձ այն գաղտնիքը, որ արգելում է արքայորդուն ամուսնանալ իշխան Սևադայի դստեր հետ,-խնդրեցի ես նրան։ Իշխանը ժպտաց և ոչինչ չպատասխանեց։

-Կարծեմ խնդրածս ծանր շնորհ չէ, այնպես չէ՞, հարցրի ես։

-Օ՜, ծանր, շատ ծանր խնդիր է, քույր Սեդա. կրկնապատիկ շնորհապարտ կմնայի, եթե ետ առնեիր խնդիրդ։

-Ո՛չ, կա՛մ այդ խնդիրը, կա՛մ ոչինչ,-թախանձանոք պնդեցի ես։