Էջ:Shirvanzade, Collection works, vol. 1.djvu/163

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է

— Սմբա՛տա։

— Սմբա՝տա։

— Բարխուդա՛րիչա։

— Բարխուդա՛րիչա։

— Վի՛պիոմ։

— Պի՛պիոմ

— Հափ-հափ հուռռա՜ ,— ավարտեց թամադա-Կըճին

— Հուռռա ,— կրկնեցին հանդիսականները։

Եվ այսպես, հանդեսը կենդանացավ, երաժիշտները ոգևորվեցին։ Թառի լարերը պարսիկ նվադողի թանձր հինայով ներկած բարակ մատների տակ լեզու ստացած, մի առանձին ոգևորությամբ էին արտահայտում արևելյան Մուսայի հառաչանքները։ Շիրազի երգեցողի լայն կոկորդից ինքնուրույն ներդաշնակությամբ դուրս էին հեղվում անմահ Հաֆըսի սիրահարական խոսքերը։ Փոքրիկ զանգակներով զարդարված դահիրան անդադար պտույտ էր դալիս երգեցողի ձեռում։

Վերջապես ընթրիքն ավարտվեց, և հարբած հանդիսականները շուռ ու մուռ գալով վեր կացան և սկսեցին հերթով պարել։ Չպարողները և պարով չհետաքրքրվողները քաշվեցին դահլիճի այս ու այն անկյունը և խումր-խումբ հավաքված սկսեցին խոսել ու զվարճանալ։ Ամենքն ուրախ էին, ամենքի դեմքերի վրա փայլում էր բերկրություն, բացի երկուսից — Սմբատից և Ռուստամից։

Սմբատը մեն֊մենակ հեռացած դահլիճի մի անկյունը, ծխում էր։ Ռուստամը գիժ ոչխարի պես անհանգստությամբ պտտում էր դահլիճի չորս անկյունները։ Կասկածը հետզհետե նրա մեջ զորեղանում էր անսպասելի կերպով, չնայելով, որ ընդամենը մի քանի ժամ էր, որ նրա մեջ ծագել էր այն։ Նա կասկածում էր ամենքին և ամեն բանի, կասկածում էր Սմբատին, կասկածում էր հանդիսականների ամեն մի առանձնախոսությանը, կասկածում էր մինչև անգամ երաժշտության այս ու այն եղանակը։ Երբ նա տեսնում էր, որ հյուրերից երկուսը առանձնացած խոսում են, իսկույն մտածում էր,— «Անպատճառ ինձ վրա են խոսում, ախ, եթե իմանայի ինչեն խոսում»։ Եվ նա զգուշությամբ մոտենում էր խոսողներին, և, երեսը նրանցից դարձնելով, թաքուն ականջ էր դնում։