Էջ:Shirvanzade, Collection works, vol. 5.djvu/128

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված է


Կողպում էինք տասներկու ժամին։ Իոկ Ագրինցևը փաշա էր․ գալիս էր մագազին տասնմեկից ոչ առաք և երեկոյան ութ ժամին արդեն թղթախաղի սեղանի մոտ էր։ Սիրուհիներ պահելր վաղուց գիտեինք։ Դեռ մի փոքրիկ սկանդալ էլ պատահեց, որը ծածկելու համար նա կաշառեց ոստիկանապետին։ Գործակատարների հաշիվները չէր քննում: Եվ գողանում էին անիրավները։

— Ես գնում եմ, Այզելման,- ընդհատեց հարևանիս խոսքը Ֆեյլդմանը, երբ կառախումբը կանգ առավ։

Ծերուկը բեռնավորվեց իր բազմաթիվ կապոցներով և մեգ գլուխ տալով չքացավ։—Այժմ,— շարունակեց հարևանս,— ես մոտենում եմ պատմությանս կորիզին։ Լավ լսեցեք, պարոն, տեսեք ձեր քրիստոնյաներն ինչպես են վրեժ առնում մեզնից։ Ագրինցևն այժմ հարբում էր շուտ-շուտ։ Ոչինչ, այդ սովորական բան է Ռուսիայում, չէ՞ որ նա տարենը մի քանի անգամ Մոսկվա էր գնում։ Լսում էի նրա գոռոցները գործակատարների վրա։ Եվ ի՜նչ խոսքեր, աստված իմ։ Երբեմն մինչև անգամ ծեծում էր խեղճերին։ Բայց պետք է խոստովանել, հետո փող էր բաշխում նրանց։

Մի օր ճաշից հետո, Ագրինցևը հանկարծ մտավ մեր խանութը։ Աոաջին անգամն էր պատիվ անում մեզ։ Նկատեցի իսկույն, որ բարեկամս բավական թրջված է և մի քիչ օրորվում է։ Գործակատարներիս աչքով նշան արի զգույշ մնալ։ Իսկ Շմուլ Մոզերին խնդրեցի բնավ չխոսել։ Շատ թունավոր լեզու ունի անպիտանը։ Բարեբախտաբար, օրվա այն միջոցին էր, երբ գնորդներ չեն լինում։

Ագրինցևը ներս մտնելով, կանգ առավ դոների մոտ ձեռքերը դրեց պանթալոնի

գրպանները, հետո փորը դուրս ցցեց և արտասանեց. 

— Զալինկին Զուխտո՜ւմ։

Իբր թե ծաղրում էր մեր աղավաղած եբրայերենը, որսվ երբեք չէինք պարծենում։ Ես պատասխանեցին։

— Милостиво просим!

— Այզելման, ուղում եմ խոզաբունդ տեսներ։

— Համեցեք,— ասացի ես քաղաքավարի,— բնավ։