Էջ:Shirvanzade, Collection works, vol. 8.djvu/52

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


ինչպես վիթխարի կարապ։ Ծանր ու տաղտկալի տպավորություն էին գործում ինձ վրա մեքենայի միապաղաղ թնդյուններն ու ջրերի շփշփոցը։

Մերթ ընդ մերթ մոտենում ենք ամայի ափերի ավազներին։ Տեղ-տեղ երևում էին ինչ-որ գունատ լույսեր։ Երևի ձկնորսների նավակներն էին։

Մոտովս անցան երկու սիլուետներ։ Մեկը ձգեց տախտակամածի վրա պարանի մի մեծ օղակ, բաց արավ, քաշեց այս կողմ, այն կողմ։

— Դու կտեսնես, Ֆոմա, այս անգամ Չեչենը մի լավ տրորելու է մեզ։

— Նրա բերանը պատռելով կանցնենք։

— Պետք է քնել, ում ժողովել առավոտվա համար։

Չեչեն․․․ մանկությունիցս հաճախ լսել էի հորիցս, որ Դաղստանի ահռելի ժայռերի մեջ պատսպարված է այդ անունով մի հերոսական ցեղ։ Նրա քաջությունների մասին ամբողջ առասպելներ էին պատմում իմ ծննդավայրում։

Ես մոտեցա նավաստիներին, հարցրի.

— Մի՞թե չեչենները ծովի վրա են հարձակվում։

Լսվեց մի բարձրաձայն քրքիջ։

— Ֆոմա, լսեցի՞ր ինչ մռմռաց այդ պատանին։

— Ցամաքի մկներն ի՞նչ հասկացողություն կարող են ունենալ ծովի կատուների մասին,— ծաղրեց Ֆոման իմ միամտությունը։

— Ուրեմն դուք չե՞ք վախենում Դաղստանի լեռնականներից,— շարունակեցի ես իմ անփորձությունը։

— Էյ, երիտասարդ մարդ, հասկացիր, կասպյան ջրերի վրա ծովահեններ չկան։

— Բայց ի՞նչ բան է այդ Չեչենը, որի մասին խոսում էիք։

— Չեչենն այն է, որ նավերը խախալում է և քեզ նմաններին պատերին է զարկում սիսեռի հատիկների պես։

— Չեչենն ասում է. «Քիչ կեր, որ չփսխես, պառկիր, որ չգլորվես»,— ավելացրեց երկրորդ նավաստին։

Եվ նրանք քրքջալով չքացան խավարի մեջ։

Գիշերն անցկացրինք հանգիստ։ Հետևյալ առավոտ