Էջ:Tsaghkepunj.djvu/70

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


Մեկ դեսն են վազում էս ծաղկին հասնում,
Մեկ դենն են ցատկում էն խոտը պոկում,
Մեկ էլ՝ բառաչում, մեկ-մեկու կանչում
Եվ զվարթ, ուրախ բռնում հորթախաղ։

Որն ինքն իրան ծուլ-ծուլ է լինում
Որը բարկացած առաջ է գալիս,
Ընկերոջն հանկարծ հարու է տալիս,
Ոմանք էլ կանգնած մեկ-մեկու դիմաց
Ղոչին են խփում՝ ուժերը փորձում...
էն մեկն էլ հրեն՝ կետ արած փախչում,
Թողած իր ճամփեն դարերն է թռչում։
Ու ամբողջ օրը՝ էսպես բոլորը
Մեկ խոտ են ուտում, տասը թռչկոտում։


3

Խեղճ Մուսին էսօր տխուր է, տրտում,
Ինչ որ անսովոր մի դարդ կա սրտում.—
Ոչ էլ էն հորթերի խաղն է դուր գալի,
Ոչ էլ հանդերի կյանքը խնդալի։
Էն Մուսին էսօր՝ ամպի պես խավար,
Տխուր ու մռայլ, նստած է մոլոր
Նայում է անվերջ դիմաց՝ ծմակին,
Մեկ էլ՝ ձեռքի մեջ եղած նամակին։
Ծմակից ինչ-որ մարդու է սպասում,
Նայում է, նայում, ինք իրան ասում.—
— Ա՜խ Պետի ո՞ւր ես, արի տղի պես
Խոսքիդ տերն եղիր, սպասում եմ քեզ։
Ասաց խեղճ Մուսին ու հոգոց քաշեց,
Նայեց նամակին, ծանր հառաչեց։


4

Տխուր էր Մուսին
Իր միտն էր եկել հարազատ Նուշին՝