Էջ:Yeghishe Charents, Collected works, vol. 2 (Եղիշե Չարենց, Երկերի ժողովածու, հատոր 2-րդ).djvu/316

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված է


ԴԱՆԹԵԱԿԱՆ ԱՌԱՍՊԵԼ

(էջ 14)

Սկսել է գրել 1915 թ․ վերջերին, ավարտել՝ 1916 սկզբին Կարսում։ Աոաջին անգամ տպագրվել է 1916 թ. Թիֆլիսսւմ՝ թվագրված 1915—1916, Տաճկաստան-Պարսկաստան , ռազմաճակատ։

Զետեղվել է ԵԺ II հատորում, ապա Երկերում: Տպագրվում է վերջինից։

ՏեՔՍՏԱՅԻՆ ՏԱՐԲԵՐՈՒԹՅՈՒՆՆԵՐ

I տպ Վերնագրին կից՝ «Միհրան Մարգարյան, Ստեփան Ղազարյան և Աշոտ Միլիոնչյան նահատակ ընկերներիս, որ ընկան սրբազան մարտում Սրբազան և սիրասուն Հայրենիքի համար...»

ԵԺ II Վերնագրին կից՝ (Հիշողություններ պատերազմի դաշտից) և ապա՝ «Միհրան Մարգարյան,Ստեփան Ղազարյան և Աշոտ Միլիոնչյան նահատակ ընկերներիս, որ ընկան Սուլգուզի դաշտում 1915 թվի դեկտեմբերի 25-ին»։

I տպ 3 Եվ խնդում էր մեր ճամփորդի հոգին՝
6 Քրոջ պե՛ս սիրուն, մոր պե՛ս գրկաբաց:
10 Իսկ քաղաքն հեռվում մարում էր քիչ-քիչ:
12 Կախարդել էր մեզ ճամփան ամոքիչ:

18 հտ Արևը արդեն բարձրացել էր վեր,
Երբ վերջին անգամ, վերելքի կեսին,
Տեսանք հեռևում ոսկի գմբեթներ՝
Արևի պես վառ, Արևի պես հին,
Խաչակնքեցինք բաց կրծքերը մեր
Եվ նորից խնդաց մեր ջահել հոգին:

26-27 Անցնում էինք մենք-կայ՜տառ ու ջահել։
Մեր հոգին ուներ արծիվների՜ թև։
32-33 Վրաններն արդեն զարնված էին,
Երբ նույնպես ուրախ, նույնպես անվտանգ,
37 Լուսինկան արդեն բարձրացել էր վեր
39 Հագեցած մտանք վրանները մեր,
44-46 Բայց հետո հանկարծ բացվեց մեզ համար
Մի ավե՛ր ուղի, ուր մի դարավոր