Գնում ենք ահավասիկ քեզ հետ Քերթության ու Խոհի դժվար ճանապարհով 70
Դեպի ափը դեմի՝ ամե՛ն հույս ու հավատ թողնելով այս ափին,
Եվ Մտածումս ահա, որպես մշտնջական ու կորովի Քարոն,
Նավարկում է դեպի Անցյալը, դեպի Անցյալը դառն, դեպի ափը Մահվան ու Սարսափի…
Ա
Մենք ափ ենք ելնում միասին և նայում ենք մեր շուրջը մի պահ.—
Լռություն է, մռայլ մառախուղ, իսկ վերից գունատ մի մահիկ 75
Իր մեռյալ լույսի հետ մեկտեղ տարածում է տխրություն ու ահ
Այդ անծիր եզերքի վրա անսահման Սոսկումի ու Մահի։
Քայլում ենք, իրարու բռնած, քայլերով տարտամ, երերուն,
Անուղի, ինչպես մոլորված երկու կույր, կամ անօգ մանուկ։
Միևնո՛ւյն մառախուղն է բռնել թե մոտիկը մեր, թե հեռուն. 80
Միևնո՛ւյն լռությունն անհուն։
Խտանում է մեր դեմ մառախուղը.— ժայռեր են կարծես ու քարեր
Պարսպի նման բարձրացել և բռնել ճանապարհն անդարձ։—
