Էջ:Yervand Otyan, Collected works (Երվանդ Օտյան, Երկեր).djvu/411

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


զարմանք պատճառեց բարապաններուն, որոնք փութացին իր հովանոցը և բարտըսյուն առնել ու ակնածանքով զանոնք պահել։

− Սրբազանը հո՞ս է,– հարցուց վաճառականը։

− Այո՛, հոս է,– պատասխանեց թավ պեխերով բարապան մը,− հրամմեցե՛ք։

Վաճառականը վեր ելավ և ուղղակի Պատրիարքին սենյակը դիմեց, որուն դռան քով ուրիշ բարապան մը կեցած էր։ Այս վերջինը՝ հավանորեն նորեկ մը, չճանչցավ զինք։

− Սրբազանը առանձի՞ն է,− հարցուց Մարգար էֆենտին։

− Այո՜,− պատասխանեց բարապանը։

Այս պատասխանին վրա վաճառականը ուզեց դուռը բանալ և ներս մտնել, բայց մյուսը կեցուց զինքը։

− Սպասե որ իմաց տամ,− ըսավ։

− Հարկ չկա,− գոչեց Մարգար էֆ.։

− Ի՞նչպես հարկ չկա, կանոնը ասանկ է։

− Այդ կանոնը ինձի համար չէ։

− Կանոնը ամենուն համար է։ Ձեր անունը տվեք, որ Սրբազանին հաղորդեմ։

− Զիս չե՞ս ճանչնար կոր,– գոչեց վաճառականը զարմացած ու բարկացած։

− Չէ՛։

− Կերևա որ նոր եկեր ես այստեղ։

− Այո՛, նոր եկած եմ։

− Լավ ուրեմն, ըսե Սրբազանին, որ Սասանյան Մարգար էֆենտին զինքը տեսնել կուզե… հասկցա՞ր։

− Շատ աղեկ, սպասե քիչ մը այստեղ։

Եվ բարապանը ներս մտավ։

− Այս ավանակը ուրկե դեմս ելավ,− մտածեց ինքնին Մարգար էֆենտի։ Բարապանը իսկույն վերադարձավ և այս անգամ խիստ քաղաքավարի ձևով մը ըսավ.

− Սասանյան էֆենտի, հաճեցեք ներս հրամմել։

Վաճառականը ներս մտավ և մոտեցավ Պատրիարքին, որ ոտքի ելավ զայն ընդունելու համար։

− Բարի եկաք, Մարգար էֆենտի, ինչպե՞ս եք, աղե՞կ եք։

− Շնորհակալ եմ, Սրբազան։

− Տիկինը ի՞նչպես է։

− Ձեռքերնիդ կհամբուրե։