Էջ:Yervand Otyan, Collected works (Երվանդ Օտյան, Երկեր).djvu/584

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը հաստատված է


տուր, հավատա, որ ամենքն ալ կստորագրեն… Քեզի ամենքն ալ կսիրեն, ես աղեկ գիտեմ։ Այսօր ով որ տեսա, ցավ հայտնեց եղածին համար։

− Գիտեմ որ այդպես է։

− Քանի մը հարյուր ստորագրություն հավաքեցի՞ր մի, գործդ եղավ ըսել է… այն ատեն հանրագրությունը ուրիշի ձեռքով կղրկես Ուսմ․ Խորհուրդին… Չէ՛, չէ՛ ուղղակի Վարչության, ավելի աղեկ կըլլա կոր… մտածեցի այս միջոցը գտա։

− Արդեն ըրի,− պատասխանեց ուսուցիչը։

− Ի՞նչ ըրիր,− հարցուց Սիմոն աղա զարմացած։

− Վարչության ուղղված հանրագրությունը պատրաստեցի։

− Ճիշտ իմ ըսածի՞ս ձևով։

− Ճիշտ այնպես։

− Վա՜յ…

Այս «վայ»֊ը տեսակ մը սրտմտություն կհայտներ։ Սիմոն աղա կկարծեր այս գաղափարին մենաշնորհը ունենալ ու զայն մեծանձնությամբ նվիրել պարոն Թորգոմի։ Իր արժանապատվությունը վիրավորված զգաց քիչ մը, բայց հայտնի չըրավ։

− Դո՞ւն մտածեցիր,− հարցուց։

− Ես ալ մտածեցի, ուրիշներն ալ այդ խորհուրդը տվին… ինչ որ է, հանրագրությունը պատրաստ գրպանս է. կարդամ մտիկ ըրեք։

− Կարդա նայինք։

Ուսուցիչը, երկրորդ անգամ ըլլալով հանդիսավորապես բացավ թուղթը և կարդաց։

− Աղեկ է,− ըսավ սարաֆը, երբ ընթերցումը ավարտեց։

− Միայն թե տակավին ստորագրված չէ,− դիտել տվավ ուսուցիչը։

− Ի՞նչ ես կեցեր ուրեմն,− գոչեց Սիմոն աղա,– ստորագրել չտա՞ս… ժամանակ մի անցներ տղաս, շատ գործդ տես։

− Այսօր պատրաստեցի և անմիջապես գործի սկսա, արդեն ճիշտ ատոր համար հոս եկած եմ։

− Ի՞նչ բանի համար։

− Որպեսզի ձեզ ալ ստորագրել տամ։

− Ի՞նչ բան, հանրագրությո՞ւնը։

− Բնականաբար։