Jump to content

Խոստովանք

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
«Ոչ խանդս է մարել...» Խոստովանք

Հովհաննես Թումանյան

«Ցոլուն աստղեր ջինջ եթերում...»



ԽՈՍՏՈՎԱՆՔ


Ես տակավին մանկուց գիտեմ
Հիմար խոսել, սուտ ժըպտալ,
Եվ սիրում եմ՝ շատ մարդկանց դեմ
Ես դիմակով երևալ։

Եվ շատ չըքեր գիտեն կյանքում,
Որ թեպետև ես՝ պոետ,
Եվ ըզգում եմ, և մըտածում
Հաշտ-համաձայն իրենց հետ։

Ժըպտում եմ, ու ... դուրս է գալիս

Խըխունջն իրեն պատենից,
Արևի տակ ցույց է տալիս
[Իրեն] փոքրիկ պոզերն ինձ։

Մինչդեռ գաղտուկ, իրեն պաշտպան
Քողի տակից, մեն մենակ,

Իմ լուռ, խոհուն փիլիսոփան
Քընընում է շարունակ...

Ո՜վ, ի՜նչ հաճույք, երբ որ գիտես
Եղանակներ բազմազան,
Նվագում ես, հանում հանդես

Եվ մարդ, ճըճի և գազան։

Ու ողջ՝ հըլու― քո թովչանքին՝
Ցույց են տալիս ինչ ունեն,
Որ դու հասու լինիս կյանքին,
Գաղտնիք չըլնի [քո առջև]։


1900-ական թվականներ