Հովիվ Արտեմը

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Չհնարված հեքիաթ Վարդան Հակոբյան, Երկեր, հատոր Դ՝ Հովիվ Արտեմը

Վարդան Հակոբյան

Արեւի երգը
ՀՈՎԻՎ ԱՐՏԵՄԸ


Նա գիտեր
Հանդն ու եդեմը,
Լեռան կարիճ էր
Հովիվ Արտեմը։

Ձին՝ այլ կրակից,
Մահակը՝ ճապկե,
Քարը հայացքից
Կարող էր փափկել։

Երազի նման
Եկել է, անցել...
Աստղ է հիմա,
Ծաղիկ է գուցե...

Ախպորանց՝ Քիրս ու
Մռավի վրա
Շվաքն ու շուքը
Պահվում են նրա։

Եվ ծուխ է ելնում
Օջախից անմար.
Ապրում են հովվի
Երազները վառ։

Որդիք, թոռ ու ծոռ...
Օջախ ու տուն են,
Հովիվ Արտեմի
Հավերժությունն են...