Չհնարված հեքիաթ

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Տերեւները Վարդան Հակոբյան, Երկեր, հատոր Դ՝ Չհնարված հեքիաթ

Վարդան Հակոբյան

Հովիվ Արտեմը
ՉՀՆԱՐՎԱԾ ՀԵՔԻԱԹ


Տղաս ասում է՝ մի հեքիաթ պատմիր։
Եվ ես պատմում եմ. «Մի հսկա հրեշ
սարսափ ու ահ է տարածում շուրջը,
սպառնում մարդկանց։
Ու մի օր ահա, Սեւակ անունով
                մի փոքրիկ տղա
մենամարտ մղեց հրեշի դեմ այդ,
կռվեց ու հաղթեց։
Սեւակ անունով մի փոքրիկ տղա»։

Այսքանը միայն։ Լսում է տղաս՝
Սեւակ անունով,
ու լռում վստահ, հպարտ ու հաղթած։
Նա այս հեքիաթն է միշտ ուզում լսել։
Եվ ես պատմելուց չեմ հոգնում բնավ,
քանզի հեքիաթն այս հեքիաթ չէ, իրոք,
այլ ասք՝ իսկական Հավատի մասին
եւ Ուժի մասին.
նա լսում է լուրջ ու հավատում է։
Եվ ճիշտ է անում, հազար անգամ ճիշտ...

Տղաս ասում է՝ մի հեքիաթ պատմիր,
Իմ փոքրիկ տղան՝ Սեւակ անունով։