Էջ:Խաչատուր Աբովյան, Երկերի լիակատար ժողովածու, հատոր 1 (Khachatur Abovyan, Collective works, volume 1).djvu/214

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
Այս էջը սրբագրված է


Զի՞նչ այս ձորավայր, այս սուղ կենաց լար,
30 Մթին, դառնաբնակ, խզուն, դիւրաբեկ,
Թէ քո սուրբ շնչոյ զեփիւռ կենսարար
Ոչ գորովեսցէ զծաղկունս[1] մահաներկ։

Անդ մոլին ստամբակ, անդ ճիւաղն թշուառ
Ի մի գետնախշտի, ի մի չքադարան՝
Սէգ ընդ առաքինւոյն փոշւոյն բարերար՝
Յոխորտ՝ զիւր մեղկ դի մեկնէրն մեծաձայն:

Ո՛չ այլ՝ սուրբ սրտից, ո՛չ այլ՝ բարւոյն կայծ
Վառէրն սառն հոգի հողածնոյս թափուր,
Սիրոյն սրբութեան վերինն այն նախանձ
40 Ի կմախ մեր չգոյ վաղուց շիջանիւր։

Ո՛չ այլ՝ պերճ հսկայն խլէր զդաբնին.
Ո՛չ այլ՝ ազգաշէնք Հայրենեաց ի պսակ՝
Ո՛չ այլ ի սատար անզօր նմանակցին
Ջերմ առաքինին հիւսէրն զվաստակ։

Յահի սասանման, յալիս մշտածուփ՝
Ի մռայլ մթութեան ձորոյս մրրկայոյզ՝
Երերեալ, վանեալ յանել ի մի դուք՝
Փշրեալ խորտակիւր նաւակ մեր՝ անյոյս։

Դու՛ հանես ի վեր ի խումբս երջանկաց՝
50 Առ՛ սաւառնեալ զթևս՝ երկրիս յերկնանջատ
Բառնաս՝ Լուսեղէնդ՝ աստէն ամպաբարձ[2]
Ի վերայ թիկանց՝ ղորդիս կենսահատ։

Թէ բրգունք զիւրեանց հիմնադիրս ի տես
Թէ թերթ ինչ չքոտի զիւր ստեղծողին գործ
Թէ արձանք լռինք դնեն զայն յասպարէզ
Յետնորդացս ի փոյթ թողեալ և ի ցոյց։

Քո՛ է այս նախանձ՝ դուստր երկնային,
Գգուել, պսակ ել գագաթն այն արդար.
Որ յիւր թոյլ զանգուած աստ սիրով ջերմին
60 Պահեաց մշտակայծ զայս հուր երկնափառ։

Ի քո գիրկս հրճուին այժմ և իմ նախնիք,
Զքև խանդաղատին ի պարս լուսամփոփ՝
Հայկազանց հսկայք, հզօր պատանիք
Քև պարայածեն լերկինս հոգեսփոփ։

  1. Զծաղկունս ոչ գորովեսցէ
  2. Բնագրում՝ ամպամբարձ