Հայոց վիշտը

Վիքիդարանից՝ ազատ գրադարանից
Jump to navigation Jump to search
«Նըստած եմ տըխուր, մենակ մի ժայռի...» Հայոց վիշտը

Հովհաննես Թումանյան

Մեր ուխտը



ՀԱՅՈՑ ՎԻՇՏԸ


Հայոց վիշտը անհուն մի ծով,
Խավար մի ծով ահագին,
Էն սև ծովում տառապելով,
Լող է տալիս իմ հոգին:

Մերթ զայրացկոտ ծառս է լինում
Մինչև երկինք կապուտակ,
Ու մերթ հոգնած սուզվում, իջնում
Դեպի խորքերն անհատակ։

Ոչ հատակն է գտնում անվերջ

Ու ոչ հասնում երկնքին...
Հայոց վշտի մեծ ծովի մեջ
Տառապում է իմ հոգին:


1902